In de laatste zeventiger jaren is het voor FC Twente al een zeer lastige klus om aansluiting te houden met de subtop. Voornamelijk de geringe financiële middelen maakt het de Enschedese club moeilijk de successen een vervolg te geven. Naast het salarisniveau kan FC Twente ook organisatorisch het gevecht niet meer aan met de ‘Grote Drie’: op het gebied van trainingsarbeid en medische begeleiding zijn deze clubs al veel verder. Tevens is bijna de complete kern van het oude basisteam verdwenen, tot groot verdriet van trainer Kohn. Vervangers zijn bovendien niet voorhanden. De oefenmeester denkt twee jaar tijd nodig te hebben om een nieuwe topploeg op te bouwen, maar hij krijgt deze tijd niet. Het bestuur eist Europees voetbal en trekt spelers als Kila, Jol en Van Staveren aan. Binnen de spelersgroep begint het inmiddels te rommelen en ook tussen de trainer en het bestuur ontstaan wrijvingen. In september 1979 besluit Spitz Kohn met onmiddellijke ingang te stoppen bij FC Twente. Zijn vervanger Hennie Hollink weet in dit seizoen nog bijna Europees voetbal af te dwingen.

Ondanks de tekens van een naderend verval begint FC Twente de jaren ’80 niet onaardig. In het seizoen ’80/’81 weet FC Twente, met een excellerende Hallvar Thoresen in de gelederen, beslag te leggen op de zesde plek in de competitie. De Noor houdt aan zijn sterke seizoen, waarin hij vijftien keer het net weet te vinden, een transfer naar PSV over. Het uitzicht op Europees voetbal wordt behouden tot de voorlaatste wedstrijd, waarin Sparta verrassend sterker blijkt. De laatste wedstrijd van het seizoen eindigt in een malaise. Tegen Feyenoord staat FC Twente bij rust met 3-0 voor, maar in de tweede helft walsen de Rotterdammers over de thuisploeg heen en uiteindelijk staat er een ontluisterende eindstand van 3-7 op het scorebord. Trainer Hennie Hollink is bij de spelersgroep, waar grote kliekvorming is ontstaan, de gebeten hond en vertrekt in de zomer naar het Franse Tours.

Zijn opvolger is Rob Groener, die assistentie krijgt van clubicoon Epi Drost. De selectie blijkt niet in balans, mede door het vertrek van Overweg, Otto, Zondervan en Jol. Tevens is de homogeniteit in de spelersgroep ver te zoeken. De ploeg eindigt uiteindelijk op teleurstellend op de twaalfde plek. De publiekslieveling pur sang Manuel Sanchez Torres neemt het dit seizoen de scorende rol van Thoresen over en maakt 15 treffers.

In het hierop volgende seizoen voltrekt zich de meest zwarte periode uit de historie van FC Twente. Hoewel de club zich aan het begin van het seizoen nog profileert als topper in opkomst, heeft de toekomst iets volkomen anders in petto voor de Enschede trots. De financiën ontbreken aan het begin van het seizoen om volwaardige vervangers te halen voor de vertrekkende spelers. De nieuwelingen Koopman, Plasmans en Ashcroft zijn niet de verwachte grote namen. In de openingswedstrijd gaat FC Twente al onderuit en ook de wedstrijden daarop gaat het maar niet beter. De onvrede onder de aanhang neemt alsmaar toe en na de nederlaag tegen Haarlem eisen de supporters het vertrek van manager Ton van Dalen, die zij verantwoordelijk houden voor de malaise. Op 4 november besluit het bestuur actie te ondernemen en wordt trainer Groener ontslagen. Spitz Kohn wordt als verloren zoon verwelkomd en met de moed der wanhoop wordt geprobeerd het tij te keren. Zelfs Epi Drost wordt bereid gevonden om zijn rentree te maken, maar het mag allemaal niet baten. Op 14 mei 1983 gebeurt wat vrijwel iedereen voor onmogelijk had gehouden. Ondanks de zege van FC Twente op PEC Zwolle, degradeert de Enschede club doordat Helmond Sport verrassend een punt pakt in Haarlem. De grootste sportieve ramp heeft zich voltrokken en de supporters verlaten huilend het stadion. De trots van het Oosten speelt het komende jaar niet meer op het hoogste niveau. Enschede en omstreken huilt; hoe heeft dit kunnen gebeuren?

In juli 1983 begint Fritz Korbach aan zijn missie om FC Twente weer terug te brengen op het hoogste niveau. Met een spelersgroep die intact is gebleven gaat de trainer aan de slag. Met zijn aanstekelijke enthousiasme brengt Korbach het plezier weer wat terug en de voorbereiding verloopt soepel. Na een stroeve start in de competitie hervindt FC Twente weer van de onoverwinnelijkheid van weleer. De zegetocht in de eerste divisie eindigt uiteindelijk in het kielzog van kampioen MVV en is goed voor promotie naar de eredivisie. Het doel is bereikt en het toeschouwersaantal (12.400) is goed voor een eerste divisierecord.

De rentree op het hoogste podium verloopt niet conform de verwachtingen van de beleidsbepalers. De kopsterke Ashcroft is veel geblesseerd en Jan Sörensen zit niet goed in zijn vel. FC Twente is niet in staat een aansprekende rol te spelen bij haar rentree op het hoogste niveau en eindigt kleurloos op een plaats in de middenmoot. Doordat organisatorisch de nodige zaken gaan veranderen, kondigen manager Ton van Dalen en trainer Fritz Korbach al voor aanvang van het seizoen ’85/’86 aan dat het hun laatste jaar FC Twente gaat worden. Het wordt achteraf een uitermate kort seizoen, want de prestaties zijn ronduit bedroevend. De complete afgang in het eigen Stadion het Diekman (1-8) is de bekende druppel. Korbach wordt ontslagen en als technisch directeur wordt de oude bekende Kees Rijvers aangesteld. De nieuwbakken directeur neemt Theo Vonk aan als trainer. Het teleurstellende seizoen wordt afgesloten met een troosteloze veertiende plaats.