Top 65 clubiconen

De linkshalf uit Wierden

Download hier een video van Berthil ter Avest
(fctwentearchief Kor de Klein)

Vele jaren was hij een vertrouwd gezicht in het elftal van FC Twente. Een echte clubman, die hard werkte, niet erg opviel maar ontzettend belangrijk was voor het elftal. We hebben het over de Blonde Tulp oftewel linkshalf Berthil ter Avest, de eerste speler in deze lijst van clubiconen die afkomstig is uit de eigen jeugdopleiding.

Ter Avest: "Ik debuteerde in 1989 voor FC Twente, maar kwam daarvoor al drie jaar als jeugdspeler uit voor de club. Ik begon met voetballen bij SVZW, uit mijn geboorteplaats Wierden, en belandde via de Twentse selectie uiteindelijk bij FC Twente. Als jongen in de Twentse selectie heb je eigenlijk maar één wens: bij FC Twente terecht komen. Dat is mij dus gelukt."

André Karnebeek, linksback die van 1989 tot 2001 bij FC Twente onder contract stond, speelde al vanaf zijn twaalfde jaar samen met Ter Avest. "Ik kende Berthil al heel lang via de Twentse selectie, en later gingen we samen naar Twente. We zijn in hetzelfde jaar gedebuteerd en hij ging een jaar eerder weg bij FC Twente dan ik. Als linksback werkte ik op het veld veel samen met Berthil, die links op het middenveld stond. Ik ken hem als een speler met veel loopvermogen en diepgang. Hij was aanvallend ingesteld en kwam het liefst bij de spitsen terecht."

Berthil ter Avest speelde niet onafgebroken voor FC Twente. Tussen 1991 en 1994 maakte hij uitstapjes naar Roda JC en Groningen. Ter Avest legt het uit: "Het was in die tijd bij FC Twente niet gebruikelijk dat jonge spelers uit de eigen jeugd een goed contract kregen. Er was belangstelling van andere clubs en vooral Roda JC wilde mij erg graag hebben. Aangezien FC Twente te lang wachtte met een nieuw contract, heb ik ervoor gekozen om naar Roda JC te gaan. Ik heb daar twee mooie jaren gehad, maar na een tijdje kreeg ik wat heibel met Nol Hendriks, de "suikeroom" van Roda. Ik ben toen in mijn laatste contractjaar verhuurd aan FC Groningen. Ik draaide daar een goed seizoen en keerde zodoende weer terug bij FC Twente. Issy ten Donkelaar, die ik in de jeugd al als trainer had gehad, werd hoofdcoach bij de club. Hij was erg gecharmeerd van mij en haalde mij over om terug te keren."

Vervolgens brak een lange en goede periode aan in de loopbaan van Ter Avest. Zes jaar lang was hij meestal basisspeler en erg belangrijk voor het team. Ook in de groep lag Ter Avest goed, zo zegt Karnebeek: "Berthil was altijd een leuke, normale jongen. Hij kon met iedereen goed overweg en ook aan humor ontbrak het hem niet. Ik ging destijds wel veel met hem om, evenals Paul Bosvelt. Die twee waren een tijd lang veel samen."

Ter Avest kijkt met een goed gevoel terug op die periode: "Ik heb een hele mooie tijd gehad bij Twente. Ik ben niet iemand die zich nog alles precies kan herinneren, dus als je vraagt naar specifieke herinneringen dan weet ik niet veel. Ik kan me alleen de legendarische wedstrijd in mijn laatste jaar tegen Utrecht herinneren. We stonden met 0-2 achter, een kwartier voor tijd. Ik schoot een vrije trap binnen, waarna we met veel jeugdspelers alsnog met 4-2 wonnen. Ik draaide toen sowieso een goed seizoen en dat werd beloond met een transfer naar Borussia Mönchengladbach. Hans Meyer was daar destijds trainer. Ik heb een mooie tijd gehad in Duitsland. De sfeer en beleving in de Bundesliga is ongelooflijk, we speelden thuis altijd voor 35.000 man en in uitwedstrijden vaak voor nog meer. Sportief gezien was het iets minder. Het eerste jaar speelde ik nog redelijk veel, maar daarna kwam ik er niet meer aan te pas. Halverwege het seizoen 2002/2003 ben ik vertrokken en voor De Graafschap gaan spelen."

In Doetinchem kwam de loopbaan van Ter Avest echter al snel ten einde. Ik liep tegen een zware achillespeesblessure op en dat zou nooit meer helemaal herstellen. Ik ben gestopt en heb daarna nooit meer gevoetbald. Alleen af en toe nog eens een wedstrijdje met oud-FC Twente. Ik heb ook geen functie meer in de voetballerij. Na mijn loopbaan ben ik samen met mijn vrouw een eigen zaak begonnen. We hebben een bedrijf in bloemenkaartjes, dat bevalt ons allebei erg goed. De ambitie om trainer te worden heb ik nooit gehad. Ik volg alles nog wel, maar meer van een afstandje. Soms ga ik nog wel eens kijken bij FC Twente, het blijft voor altijd mijn club."