Top 65 clubiconen

André Paus: supporter geworden tijdens Twenteperiode

Bekijk hier een filmpje van André Paus

Na Berthil ter Avest zijn we aanbeland bij de tweede speler uit de regio. Op nummer 61 André Paus. De stoere verdediger die tussen 1985 en 1994 enkele topjaren beleefde in het shirt van FC Twente en daarna verkaste naar de Japanse competitie.

“Mijn debuut voor FC Twente kan ik me niet meer herinneren. Was het in augustus 1985 tegen Excelsior? Dat zou best kunnen. Ik zat vanaf mijn zestiende bij FC Twente. De jeugdopleiding zoals die er nu is bestond nog niet. Ik kwam van UD uit mijn geboorteplaats Weerselo. Ik had daarvoor ook al in de Twentse Selectie gespeeld en bij FC Twente kwam ik in het tweede elftal terecht om enkele jaren later in het eerste te debuteren. Naarmate ik langer bij de club speelde, werd ik ook steeds meer supporter van FC Twente. Vroeger was ik dat niet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik daarvoor altijd voor Ajax was, maar tegenwoordig niet meer. FC Twente is helemaal mijn club geworden.”

Paus heeft veel goede herinneringen aan zijn tijd als speler van FC Twente. “Ik heb er natuurlijk heel lang gevoetbald en veel spelers meegemaakt. In mijn laatste periode had ik goed contact met Marcel Peeper, Ronald de Boer en John Neijenhuis. Tussen de trainingen door gingen we vaak kaarten. In de jaren daarvoor ging ik meer met jongens als Piet Keur, Wim Balm en Robin Schmidt om. Ik heb in de loop der jaren veel bijzondere wedstrijden gespeeld. In die periode wonnen we vaak van de topclubs, maar natuurlijk was de 6-1 winst op Feyenoord in 1988 een hoogtepunt. Ook de UEFA-Cup wedstrijd tegen Bayer Leverkusen in 1990 was speciaal. Uit hadden we met 1-0 verloren en thuis maakte ik vlak voor tijd de 1-0. Helaas scoorde Ulf Kirsten in de verlenging de gelijkmaker, waardoor we werden uitgeschakeld.”

Na ruim acht seizoenen in het shirt van de Enschedese club, wilde Paus in 1994 zijn horizon verbreden. Helaas waren de transferregels op dat moment niet zo soepel als in deze tijd. “Er moest altijd een transfersom worden betaald en een overgang naar een andere club was daardoor erg moeilijk. De Japanse club Jubilo Iwata was echter bereid om een miljoen gulden voor mij te betalen. Zo verkaste ik in januari 1994 naar Japan. Hans Ooft was destijds trainer van Jubilo en kende mij nog. Ook Gerald Vanenburg speelde bij de club. Mijn hele verblijf in Japan was een geweldige ervaring. Als voetballer droom je er altijd van om eens in een heel andere competitie te spelen. Dat ik naar Japan kon, was dan ook een droom die uitkwam. Het is daar zo anders als in Europa, een totaal verschillende wereld. FC Twente was destijds nog niet zo professioneel als tegenwoordig en de begroting was ongeveer vier miljoen gulden. In Japan ging toen in het voetbal al veel meer geld om.”

Niet alleen het leven is heel anders in Japan, ook de beleving van het voetbal is nergens mee te vergelijken. Paus: “We speelden ongeveer zestig wedstrijden in een seizoen. Twee keer in de week voor de competitie en soms ook nog bekerwedstrijden. Trainen deden we daarentegen veel minder. Als je zoveel wedstrijden speelt is dat ook haast niet te doen. Daarbij komen ook nog de grote afstanden die je moet overbruggen. Japan is een gigantisch land. Het respect van de mensen voor voetballers is heel groot. Twee jaar geleden ben ik nog terug geweest in Japan. De club bestond toen tien jaar en alle oud-spelers waren uitgenodigd. Ik ben toen nog itgeroepen tot één van de vijf meest aansprekende buitenlanders in de historie van de club en dat is natuurlijk erg leuk.”

De periode in Japan kwam uiteindelijk tot een einde. “Ik kon nog gaan spelen voor Sapporo, in het noorden van Japan. Pierre Litbarski was daar trainer en wilde mij graag hebben. Maar er was een kind op komst en toen hebben mijn vrouw en ik besloten om samen terug te gaan naar Nederland. Dat leek ons het beste. Er was interesse van FC Groningen, maar dat ging niet door. Ik ben vervolgens bij Heracles Almelo gaan spelen, maar dit duurde niet lang. Ik raakte geblesseerd aan mijn knie en ik bleef problemen houden met deze blessure. Er zat toen niets anders op dan een punt te zetten achter mijn loopbaan.”

De verdediger keerde terug naar Weerselo om de selectie van UD te trainen. Hiermee begint een trainerscarrière die Paus verder voert naar het Duitse Alstätte. “Bij deze vierdeklasser was ik een periode speler/trainer. ” Vervolgens volgde een periode bij tevo en momenteel heeft hij het Enschedese Tubanters onder zijn hoede. Contact met oud-collega’s heeft Paus weinig. “Je komt natuurlijk nog wel eens iemand tegen. Ongeveer vijf keer per seizoenbezoek ik een thuiswedstrijd van FC Twente en daar zie je wel veel bekenden. Dat geldt ook voor oud-FC Twente, waarmee ik nog wel eens een wedstrijdje speel. Veder heb ik alleen met Wim Balm nog regelmatig contact.”