Top 65 clubiconen

KLIK HIER voor een videofragment van Hans de Koning
(FC Twente archief Kor de Klein)

Hij had er als speler een mooie periode. Toch denkt Hans de Koning bij de naam FC Twente als eerste aan de noodlottige bekkenbreuk die zijn carriére in 1993 een abrupt halt toeriep. "Dat moment werd voor mij beslist en dat is nog steeds moeilijk te accepteren. Ik was in de bloei van mijn leven en had nog veel kunnen spelen. De vraag 'waarom' houdt me dan ook nog steeds bezig."

De Koning vervolgt: "Als ik mijn ogen dichtdoe, dan voel en zie ik het allemaal weer langsflitsen. Dat gebeurt echt honderdduizend keer. Het was tijdens de afscheidswedstrijd van Fred Rutten tegen Barcelona. Ik gleed een beetje weg, kwam hard in aanraking met een tegenstander en het was gebeurd. Maar daar wil ik niet te lang bij stil blijven staan. Ik heb toch ook een mooie periode meegemaakt, waarin we vier keer Europees voetbal haalden en ik op het gala van de VVCS werd genomineerd voor 'keeper van het jaar'. Bovendien was ik al eens beste keeper van de vaderlandse competitie en zat ik bij de eerste vier keepers om mee te gaan naar het WK in Italië."

De carriére van De Koning begon op vijfjarige leeftijd bij de jeugd van Blijdorp in zijn geboorteplaats Rotterdam. "Ik werd al vanaf dag één op doel geposteerd en ben tot mijn bekkenbreuk nooit meer uit de goal geweest." Als junior van een plaatselijke hoofdklasser viel hij op door zijn goede spel en kon hij al snel kiezen uit aanbiedingen van Sparta, Feijenoord en AZ. Hij koos uiteindelijk voor de Alkmaarse club. "Dat was puur gevoel, maar ik zag bij AZ sportief meer kansen en kon bovendien gewoon blijven werken."

In zijn eerste seizoen in Alkmaar keepte hij enkele wedstrijden in het eerste elftal. Daarna werd echter Eddy Treitel aangetrokken en was De Koning veroordeeld tot een reserverol. "Het was een gouden tijd die ik niet had willen missen. Zo heb ik ook in het kampioensjaar van AZ enkele wedstrijden op doel gestaan en heb ik als 'stand in' hieraan bij kunnen dragen. Een kampioenschap vergeet je nooit meer."

Waardering
Na tien jaar AZ vertrok De Koning in 1988 naar Enschede. Hij volgde daarmee Theo Vonk, die bij Jong AZ ook al zijn trainer was. Wat dat betreft speelt Vonk een belangrijke rol in de loopbaan van De Koning, aangezien hij de doelman later weer als assistent keeperstrainer naar AZ haalde. De Koning herinnert zich vooral het goede voetbal dat FC Twente eind jaren tachtig, begin jaren negentig op de mat legde. "Wij deden constant mee om de eerste drie plekken en speelden gewoon goed. Jammer dat we daar nooit de waardering voor hebben gekregen zoals AZ die nu bijvoorbeeld wel krijgt. Misschien is het de uitstraling geweest. In de jaren daarvoor was FC Twente toch een beetje een grijze muis en dan was er nog dat stadion; een betonnen klomp met een sintelbaan. Tijdens het afgelopen feest in het Arke Stadion ben ik gegrepen door de sfeer die er hing. Zoveel mensen. Dat is fantastisch, dan kun je haast niet slecht spelen. Dat hadden wij destijds ook verdiend."

Desondanks had het spelen in 't Diekman ook z'n voordelen. De Koning: "De tegenstanders vonden het maar niks in die betonnen kolos. Wij wisten dat natuurlijk en deden dan juist een stapje extra en pakten de tegenstanders direct aan. Er konden er in die tijd maar weinig van ons winnen. Daar hebben we veel punten door gepakt."

The King
In zijn Twentse jaren stond De Koning, die 140 wedstrijden keepte in Enschede, beter bekend als 'Hansje the King'. "Ik had een goede band met Vak-P en vond het écht een eer dat ze me zo noemden." Ook hadden de supporters een ludiek liedje voor de doelman gemaakt. "Ik weet niet meer in welke wedstrijd het was, maar ik onderschepte een bal met een duik en toen ik de bal daarna weggooide, bleef mijn voetbalbroekje in de bilnaad hangen. Dus alles hing als het ware open en bloot. Vanaf dat moment zongen de supporters, zeker als het een saaie wedstrijd was: 'Hansje laat je billen zien'. Dat is toch gewoon fantastisch."

Het ludieke lied bracht hem ook eens in een lastig parket. "We hadden Europees voetbal gehaald en werden gehuldigd op het bordes van het stadhuis in Enschede. Vervolgens scandeerde het publiek 'Hansje laat je billen zien', waarop ik op de balustrade van het gemeentehuis de daad bij het woord voegde. Dat was gein. Alleen ontaarde de feestviering later in relletjes en werd mijn actie gezien als aanleiding. Dat heeft nog wel een staartje gekregen. Ik kreeg een brief van de wethouder en moest mijn excuses maken. Daarbij moest ik mijn aanvoerdersband inleveren, al hebben mijn medespelers dat weten te voorkomen."

Ingrijpend
Behalve de mooie momenten, zijn ook andere dingen De Koning bijgebleven. In de zomer van 1989 zou Andy Scharmin met het Kleurrijk Elftal een aantal wedstrijden spelen in Suriname. Het vliegtuig met het Kleurrijk Elftal verongelukte bij vliegveld Zanderij. De 21-jarige Scharmin kwam daarbij om het leven. "Ik woonde net als Andy in Haaksbergen en hij reed altijd met me mee naar de training. In die ritjes hebben we toch wel een band opgebouwd. De SLM-ramp blijft dan ook altijd bij me. Net als het dodelijke ongeluk van Tom Krommendijk in 1990. Dan gaat het toch om mensen in je eigen omgeving, dat is wel op mijn netvlies gebrand."

Trainer
Na zijn blessure en eigenlijk ook al daarvoor, was De Koning keeperstrainer van de jeugd. "Ik had onder meer Sander Westerveld en Sander Boschker onder mijn hoede." Daarna trainde hij nog even de B1 van FC Twente en vervolgens werd hij assistent keeperstrainer bij AZ. In de jaren daarna groeide De Koning naar de functie van hoofdtrainer. Eerst was hij hoofdcoach bij Fortuna Sittard, later stond hij ook nog vier maanden bij FC Dordrecht langs de lijn. Sinds juli vorig jaar bij is hij hoofdtrainer van Top Oss. "Het is een mooie baan en ik heb zojuist mijn contract met twee jaar verlengd. Het enige dat ik af en toe een beetje mis, is de gein en ongein die je als spelers onderling hebt."

Afscheid
De Koning staat dagelijks op het veld, maar mist het voetbal als speler nog steeds. "Ik heb nooit met een goed gevoel afscheid kunnen nemen, ook niet van het publiek. Met die botsing tegen Barcelona was het gewoon gelijk afgelopen. Ik heb ook geen afscheidswedstrijd gehad. Dat vind ik nog steeds erg jammer. Het doet me af en toe pijn als ik zie hoe anderen afscheid nemen." Een nieuwe kans op een afscheid van het Enschedese publiek sluit hij echter niet uit. De Koning: "Wie weet kom ik nog eens op een andere manier terug in Enschede. Ik heb er acht jaar doorgebracht en mijn hart ligt er nog steeds."