Waar het gros van de spelers in deze Top 65 meerdere jaren nodig hadden om een plek in de hitlijst te bereiken, lukte het de Schotse linksback Rob McKinnon om in slechts twee seizoenen FC Twente een onuitwisbare indruk achter te laten op de Twentse fans.
'Veel goede herinneringen', zo omschrijft Rob McKinnon in drie woorden zijn verblijf in Enschede, in de jaren negentig. De linksback werd in de zomer van 1996 door toenmalig trainer Hans Meyer naar FC Twente gehaald en keerde twee seizoenen later weer terug naar Schotland. ‘Maar ik ben nog altijd enorm geïnteresseerd in FC Twente’, zegt McKinnon. ‘Er zijn momenten dat ik de club en Enschede echt mis. Vorig jaar heb ik de wedstrijd tegen Ajax nog bezocht, dat was een fantastische dag. Zoals het altijd weer prettig is om terug te keren in Twente.'
Klik hier voor beelden van Rob McKinnon
De liefde tussen McKinnon en FC Twente is wederzijds. Nog altijd onderhoudt de Schot contacten met zijn voormalige ploeggenoten, maar ook met supporters. ‘Ik heb dan ook twee fantastische jaren gehad bij Twente’, zegt McKinnon. ‘Privé was het bijzonder omdat mijn dochter in Nederland werd geboren, daarnaast heb ik in Nederland het beste voetbal uit mijn loopbaan gespeeld.’ En dat was een hele opluchting voor de verdediger, die voorafgaand aan zijn buitenlandse avontuur niet helemaal gerust was op een goede afloop. ‘Als je naar het buitenland vertrekt weet je nooit of je succes zult hebben. Er zijn ook maar weinig Schotse spelers die op het Europese vasteland gaan spelen. Voor mij was het daarom een hele grote stap en ik ben trots dat ik het goed heb gedaan. In mijn eerste seizoen eindigden we als derde, in het tweede jaar liepen we op een haar na Europees voetbal mis doordat we een beslissingswedstrijd tegen Heerenveen verloren.’
Wat maakte McKinnon nou zo populair onder de fans? Volgens de speler zelf is de verklaring daarvoor heel simpel: ‘Ik heb altijd honderd procent gegeven, dat is wat de supporters van FC Twente en Vak-P in het bijzonder willen zien. Ik ben een gewone jongen, net als zij. Na afloop van thuiswedstrijden moesten we als spelers altijd naar de verschillende sponsor- en supportersclubs, ik was altijd het liefst onder het gewone volk. Samen met Jeroen Heubach en Paul Bosvelt was het altijd heerlijk relaxen en ik voelde me meer dan welkom.’ De waardering voor McKinnon werd in 2005 tijdens het veertigjarig jubileum nog eens geuit toen hij werd verkozen om op de speciale Grolschglazen te prijken. ‘En dat vond ik prachtig’, vertelt McKinnon. ‘Als voetballer is het ontzettend leuk om interlands te spelen, maar voor mij was het nog veel belangrijker dat supporters me waardeerden.’
De komst van de Schot bij FC Twente was een bijzondere. Trainer Hans Meyer maakte namelijk een uitzondering op de regel die hij in zijn lange trainersloopbaan altijd hanteerde: hij contracteerde McKinnon zonder deze live in actie te hebben gezien. ‘Ik was met Motherwell op trainingskamp in Ede als voorbereiding op het nieuwe seizoen. We speelden een oefenwedstrijd tegen Borussia Dortmund en toen ben ik schijnbaar opgevallen bij voetbalmakelaar Ton van Dalen. Hij heeft Hans Meyer getipt en die wilde me meteen hebben toen hij videobeelden had gezien. Ik had al wel eens gehoord van de club. In 1977 versloeg FC Twente Glasgow Rangers met 3-0, en iedereen die van Rangers wint is mijn vriend. Ik ben namelijk al mijn hele leven fanatiek Celtic-aanhanger’, lacht McKinnon.
Tijdens de onderhandelingen met FC Twente werd McKinnon bijgestaan door de huidige hoofdtrainer van de club, Fred Rutten. ‘Hans Meyer sprak geen Engels, terwijl ik natuurlijk geen Nederlands of Duits kon. Fred heeft toen opgetreden als vertaler. Ik had in mijn tijd bij Twente altijd een prima relatie met Rutten, die destijds assistent-trainer was. Je kon toen al zien dat er een goede trainer in hem schuilde. Verbaasd over zijn successen met Twente ben ik dan ook totaal niet, Fred Rutten is een goed mens.’ Ook met veel andere spelers bouwt McKinnon een band op die tot op heden nog altijd standhoudt. ‘Ik spreek Jan Vennegoor of Hesselink erg vaak. Hij regelt vaak kaartjes voor Celtic voor me, zo doet hij een oude vriend een plezier. Bij Twente was hij destijds een leuke, enthousiaste jonge gast en ik vind hem een van de beste spelers in Schotland, hij scoort altijd.’
Aan het verblijf van McKinnon in Enschede komt al na twee jaar een einde, een beslissing die de Schot nog altijd zwaar valt. ‘Het was een besluit voor mijn familie, die terug wilde naar Schotland. Ik heb toen nog de mogelijkheid onderzocht voor internationaal onderwijs voor mijn kinderen, maar dat was alleen mogelijk in Utrecht, iets te ver van Enschede. Vanuit voetballend oogpunt had ik misschien langer kunnen blijven, maar ik moest deze beslissing wel maken.’ Na zijn terugkeer in Schotland voetbalt McKinnon nog vier jaar alvorens in 2002 af te zwaaien als profvoetballer. In die vier jaar kwam hij nog uit voor Heart of Midlothian, dat hem twee keer uitleende aan de Engelse clubs Hartlepool United, Carlisle United, en hij sloot zijn loopbaan af op het Schotse derde niveau bij Clydebank. ‘Ik ben daar twee jaar aanvoerder geweest en verkozen tot speler van het jaar. Toen ik stopte was ik bijna 36, toen was het ook wel mooi geweest.’ McKinnon kwam in zijn zeventien jaar durende profloopbaan tot 535 competitieduels (zeventien goals) en speelde tevens drie interlands. ‘Dat hadden er best wat meer kunnen zijn’, zegt McKinnon. ‘Ik had echter de pech dat ik voor een kleinere club als Motherwell speelde. Bij Celtic was Tom Boyd destijds linksback, bij Rangers David Robertson, die kregen meestal de voorkeur.’ Toch kan de rossige publiekslieveling tevreden terugkijken op de interlands die hij wél speelde. ‘In die drie wedstrijden hebben we geen enkel tegendoelpunt gekregen’, lacht McKinnon. ‘Ik heb telkens negentig minuten lang gespeeld. Mijn eerste interland was tegen Malta, een WK-kwalificatiewedstrijd. De tweede was al een tijdje later, een EK-kwalificatieduel met de Faeröer Eilanden. Mijn derde en laatste interland was in en tegen Japan om de Kirin Cup. Ik had gehoopt op meer interlands toen ik de stap naar het buitenland maakte, maar eigenlijk verdween ik daardoor steeds meer uit beeld.’
Anno 2008 is de voormalige verdediger werkzaam in de autoreparatiebranche en woont hij in de omgeving van de Schotse hoofdstad Edinburgh. ‘Het is een familiebedrijf’, vertelt McKinnon. ‘Ik doe het samen met mijn vader en broer.’ Uit de voetballerij verdwenen is McKinnon niet helemaal, al volgt hij het wereldje van een afstand. ‘Ik werk mee aan een radioshow over het voetbal in Edinburgh. De meeste aandacht gaat in Schotland natuurlijk uit naar Celtic en Glasgow Rangers, wij richten ons met name op de beste clubs uit Edinburgh, Heart of Midlothian en Hibernian. In de uitzending discussiëren we over de spelers, bellen we betrokkenen en kunnen luisteraars naar de uitzending bellen. Ik vind het hartstikke leuk om in de mediawereld rondom het voetbal betrokken te zijn. Af en toe worden er op de Schotse televisie wedstrijden uit de Nederlandse Eredivisie uitgezonden, vanwege mijn verleden in Nederland treed ik dan wel eens op als co-commentator.’
Zelf staat McKinnon amper meer op het veld. ‘Nadat ik in 2002 mijn loopbaan beëindigde heb ik samen met een voormalige ploeggenoot van Motherwell nog een tijdje een semi-profclub getraind, maar daar ben ik al gauw mee opgehouden. Ik had eigenlijk niet zoveel behoefte meer om zo nauw bij de voetbalwereld betrokken te zijn. Jarenlang ben ik altijd elk weekend van huis geweest vanwege het voetbal, nu vond ik het belangrijk om wat meer tijd met mijn kinderen door te brengen. Zo af en toe trek ik m’n voetbalschoenen nog wel aan trouwens, voor liefdadigheidswedstrijden bijvoorbeeld. Ik las laatst dat FC Twente een team van oud-spelers heeft, het lijkt me geweldig om daar eens in mee te spelen als ik in Nederland ben.’
