Tien jaar verdedigde hij de kleuren van FC Twente en met die club maakte hij de gouden jaren zeventig mee: Cees van Ierssel. De rechtsachter vormde met Piet Schrijvers, Kalle Oranen, Epi Drost en Willem de Vries een onneembare vesting. Het record van slechts 13 tegentreffers in één seizoen staat vandaag de dag nog steeds in de boeken.
Klik hier voor het video-fragment 
Van Ierssel kwam in 1969 naar Enschede, nadat hij zichzelf op een transferlijst had laten plaatsen. De voetballer van De Baronie uit Breda, waar hij met twee broers in het eerste speelde, wilde namelijk hoger op. Uiteindelijk zocht Kees Rijvers contact met Van Ierssel en was zijn overstap naar FC Twente beklonken. Daar begon hij samen met nieuwelingen Uwe Blotenberg en Antal Nagy aan het Twentse avontuur. Eerst op het middenveld, nog heel even centraal achterin, maar al snel verhuisde Van Ierssel naar de rechtsachter-positie. “Ik kwam op een mooi moment binnen bij FC Twente. De ploeg had, onder meer nog met Dick van Dijk, het seizoen voor ik kwam ook al meegedaan om de prijzen.”
Op de fiets naar training
Ook privé bleek de stap naar Twente een goede. “Ik ben in december dat jaar getrouwd en naar Oldenzaal verhuisd. En daar zijn we blijven hangen, al zijn we wel één keer verhuisd naar een woning drie huizen verderop”, lacht Van Ierssel. “Wat dat betreft is de overstap van Brabant naar Twente zonder problemen verlopen. Sterker: in die tijd ging FC Twente altijd op trainingskamp in Breda. Dus kon ik voor mijn eerste training voor FC Twente alsnog op mijn fietsje naar de training.”
Op een haar na
In de tien jaar dat hij bij FC Twente speelde maakte Van Ierssel van alles mee. Zo lopen de Tukkers in het seizoen 1973-1974 het kampioenschap op een haar na mis. Een nederlaag in De Kuip in een van de laatste speelrondes maakt dat de Rotterdammers kampioen worden. “Volgens mij was het de op een na laatste wedstrijd van het seizoen. We verloren uit met 3-2. Daarmee waren de kansen op kampioenschap verkeken.”
Maar behalve in de nationale competitie doet FC Twente ook in Europa van zich spreken. Zelf komt Van Ierssel tot 47 Europese wedstrijden, waarvan die tegen Juventus en Ipswich Town hem nog helder voor de geest staan. “En natuurlijk de finale in 1975 tegen Borussia Mönchengladbach”, geeft Van Ierssel aan. “Ik vind het nog steeds erg jammer dat het te snel 0-2 stond, zeker ook voor het publiek. Na negen minuten was het daardoor eigenlijk al geen wedstrijd meer. Kijk, als je een goede wedstrijd speelt tegen een betere tegenstander dan stap je anders van het veld. Nu werd het 1-5, dat is wel erg veel. Toch moet niet onderschat worden dat Borussia Mönchengladbach toen een heel goede en levensgevaarlijke ploeg was.”
Prijzenkast
Toch blijft de prijzenkast niet helemaal leeg. In 1977 legt FC Twente beslag op de KNVB beker. Na een 0-0 eindstand is een verlenging nodig waarin PEC Zwolle uiteindelijk na doelpunten van Drost, Mühren en Jeuring met 3-0 wordt teruggewezen. Van Ierssel: “Gemakkelijk ging het niet en de prachtige goal van Epi werkte echt bevrijdend. We hebben daarna nog een mooi feest gehad, met een rondtour door Enschede. In die tijd was het allemaal nog niet zo massaal als in 2001, maar het was mooi om al die mensen langs de kant van de weg te zien staan.”
Oranje
De prestaties van FC Twente begin jaren ’70 blijven ook bij de KNVB niet onopgemerkt. Het zijn Rinus Michels en dr. Fadronc die Van Ierssel bij de Oranje-selectie halen in de voorbereiding op het WK van 1974 in West-Duitsland. “Uiteindelijk moest Michels een keuze maken. We waren namelijk met 24 spelers aan de voorbereiding begonnen en er konden er maar 22 mee. En ik mocht ik mee! Maar Michels gaf daarbij wel duidelijk aan dat ik bij de 22 hoorde en niet bij de eerste 16. Uiteindelijk heb ik één keer op de bank gezeten. Dat was tijdens de eerste wedstrijd van het toernooi tegen Uruguay in Hannover, toen Rinus Israël even naar Nederland was vanwege privé-omstandigheden. Het is natuurlijk jammer dat ik geen speelminuten heb gemaakt, maar het elftal speelde goed. Bovendien waren er weinig blessures, zodat er ook geen reden was om het elftal te wijzigingen. Desalniettemin was het erg mooi om bij te mogen zijn.”
GAK
Na tien jaar bij FC Twente te hebben gespeeld, verkast Van Ierssel naar Heracles. Daar speelt hij nog drie jaar in de eerste divisie met als trainers Theo Lazeroms, Hennie Hollink en Jan Morssink. In Almelo sluit hij zijn voetbalcarrière af, waarna hij nog enkele jaren bij Quick’20 in een lager elftal speelt. Inmiddels heeft Van Ierssel ook zijn eigenlijke beroep weer opgepakt. “In Breda werkte ik al bij het GAK en ook bij FC Twente ben ik dit administratieve werk blijven doen. FC Twente had eerder wel geëxperimenteerd met fullprof-contracten, maar Rijvers had liever dat spelers er nog iets naast deden. Ik kwam in Hengelo op het GAK terecht, voor halve dagen. Na mijn carrière als voetballer heb ik daar de draad weer volledig opgepakt en ben ik er tot mijn pensioen blijven werken.”
Minst gepasseerd
Als ’t kan, dan bezoekt Kees van Ierssel de thuiswedstrijden van FC Twente. “Ik ben FC Twente altijd blijven volgen. Het is erg leuk, ook om het enthousiasme te zien in het stadion en niet te vergeten het mooie voetbal dat gespeeld wordt.” Ook op een andere manier blijft Van Ierssel ‘betrokken’ bij het hedendaagse voetbal. Het record van slechts 13 tegentreffers in de competitie staat al sinds het seizoen 1972-1973 op naam van FC Twente. Van Ierssel: “Dat record staat inderdaad nog steeds! PSV was met Gomes een paar keer dicht bij, maar 13 tegendoelpunten is natuurlijk ook écht weinig. Ik vond het dan ook leuk om vorig jaar met Piet, Kalle en Willem het FC Twente Museum te openen, al was het natuurlijk niet alleen onze verdienste, maar die van het gehele elftal.”
