Top 65
Nummer 22: Manuel Sanchez Torres
Klik hier voor een videofragment van Manuel Sanchez Torres
Manuel Sanchez Torres behoort tot de grootste publiekslievelingen uit de geschiedenis van FC Twente. Wie herinnert zich niet die kleine snelle rechtsbuiten, die na menig doelpunt hangend in de hekken de goal vierde met ‘zijn’ supporters. De temperamentvolle Almelose Spanjaard, wiens portret op de muur van het home van Vak-P prijkte, was klein van stuk maar groot van daad. ‘De band met de supporters en de sfeer die er hing, was uniek.’
Bij PH zette Sanchez Torres zijn eerste stappen op een voetbalveld. Zeven jaar speelde hij in Almelo, totdat hij in 1977 een contract tekende bij FC Twente. Bij de Almelose club werd hij het jaar daarvoor ook al benaderd door de Enschedeërs. Het jaar daarop kwam Twente terug, en was alles snel beklonken. In de daaropvolgende acht jaar kende de aanvaller zijn meest succesvolle periode. In de 193 optredens in het rood trof Sanchez Torres 60 keer doel. “Het was eigenlijk zo, dat ik bij alle clubs hele goede en leuke maar ook mindere momenten heb gehad”, zegt de nu 49-jarige Sanchez Torres. “Mijn manier van spelen heeft me veel positieve dingen gebracht, maar heeft, omdat ik fysiek niet de sterkste was, ook tot een aantal blessures geleid. De periode bij FC Twente beschouw ik toch wel als het absolute hoogtepunt uit mijn loopbaan. Ik kwam als 17-jarige jongen binnen voor het C-elftal, zoals destijds het tweede werd genoemd. Er werd mij verteld dat ik vooral mijn best moest doen en heel veel geduld moest hebben. Een jaar later speelde ik al in het eerste. Ik heb de sfeer rond de club altijd als heel bijzonder ervaren en dan vooral de wisselwerking met het publiek.” In Enschede groeide hij namelijk snel uit tot een publiekslieveling. Het beeld van een in het hek hangende Sanchez Torres nadat hij een doelpunt heeft gescoord, staat menig supporter op het netvlies gebrand. “Ik had een bepaalde klik met de supporters. Het klopt inderdaad dat ik misschien wel mijn beste wedstrijden heb gespeeld op het moment dat de supporters voluit achter de ploeg stonden. Andersom was het ook zo dat ik de mooie momenten wilde delen met de supporters.”
Tussen 1983 en 1986 was een bijzondere tijd voor de destijds succesvolle aanvaller. Real Madrid toonde belangstelling. Hij ging op trainingsstage in de Spaanse hoofdstad, de Koninklijke wilde hem graag hebben, maar de droom voor de geboren Spanjaard werd nooit werkelijkheid. Real bood een miljoen gulden, Twente wilde anderhalf miljoen voor hem hebben, de transfer ging niet door. “Het was een spel van vraag en aanbod”, zegt Sanchez Torres. “FC Twente vroeg meer voor me dan Real Madrid wilde bieden. Op zich was de houding van FC Twente, om het maximale uit de transfer te willen halen, ook best begrijpelijk. Voor mij persoonlijk was het alleen wel heel jammer dat het na een proefperiode van een week uiteindelijk toch niet door ging. Je ontneemt dan toch iemand de kans om bij een van de grootste clubs van de wereld te spelen.”
Uiteindelijk vertrok Sanchez Torres in 1985 alsnog naar Spanje. Niet Real, maar Valencia werd zijn nieuwe club. In zijn contract bij Twente had hij een gelimiteerde transfersom laten opnemen. “In zekere zin was het wel een droom die uitkwam, alleen was het toen al niet meer het Valencia van een paar jaar daarvoor. De club had financiële problemen en was op z’n retour. Desondanks heb ik ook daar een hele mooie periode gehad, maar ook daar had ik te kampen met blessureleed en heb ik eigenlijk niet het maximale uit mijn mogelijkheden gehaald.” Het Spaanse avontuur werd, mede door blessures, niet bepaald een succesvolle periode voor Sanchez Torres. In 1987 keerde hij terug in Nederland. Roda JC werd zijn nieuwe club. “Ik heb wel gesproken met FC Twente, maar we kwamen er niet uit, terwijl Roda me wel graag wilde hebben. Bij Roda had ik vervolgens een heel leuk eerste seizoen. Het tweede jaar was minder. Er kwam een nieuwe trainer die koos voor spelers die hij had gehaald, waardoor ik er naast kwam te staan. Ik was op een leeftijd gekomen waarop je elke week wilt spelen en ben overgestapt naar NEC. Ook daar had ik een goed eerste seizoen. Door blessures heb ik de helft van het tweede seizoen aan de kant gestaan.”
Sportclub Enschede werd zijn volgende station, kort gevolgd door Heracles, waar hij zijn profcarrière afsloot. Sanchez Torres’ maatschappelijke carrière begon, hij belandde uiteindelijk in de zorg. “Ik wist eigenlijk niet goed wat ik wilde, heb anderhalf jaar rondgekeken en ondertussen afgebouwd bij PH in Almelo, de club waar ik oorspronkelijk vandaan kwam. Daar speelde ik samen met Paul Woesthuis, die in de zorg werkte. Volgens hem was ik echt geschikt voor het werk wat hij deed, begeleider op een woonvorm voor lichamelijke gehandicapten. Ik ben een middagje komen kijken en was gelijk verkocht. Zo kun je dus zomaar ergens in rollen. Ik heb dat werk 12,5 jaar gedaan, tot de onregelmatige werktijden me tegen begonnen te staan. Ik werk nu in een andere functie binnen dezelfde stichting, met werktijden die wel regelmatig zijn.” Ook in de voetballerij bleef de kleine Spanjaard actief. Hij voorzag de tweede elftallen van PH en NEO van oefenstof, en is nu als trainer actief bij DVO‘71. “Door mijn werktijden was het eigenlijk niet mogelijk om mijn werk te combineren met het behalen van de daarvoor vereiste diploma’s. Ik heb TC3 en ben nu bezig met TC2 om zo mijn mogelijkheden te verruimen.”
Aan de Enschedese club houdt hij een bijzonder warm gevoel over. Hij was één met de supporters. “Mijn FC Twente periode blijft toch het mooiste deel van mijn carrière. De band met de supporters en de sfeer die er hing, was uniek. Ook bij andere clubs heb ik altijd een goede band gehad met de fans, maar zoals dat bij FC Twente was heb ik eigenlijk nooit weer mee gemaakt.”
